loading...

Samsun merkezli, bölge gazetesi...

  • Dolar
  • Euro
  • GR ALTIN
  • ÇEYREK

  • 05 Ekim 2018, Cuma 10:00
ENDERGÜR

ENDER GÜR

BİR SAĞLIK GARABETİ

Türkiye ‘de down sendromlu çocukların rehabilitasyon ve eğitimleri bilerek ya da bilmeyerek engelleniyor.Engel teşkil edenler ise maalesef doktorlar.Engel teşkil eden unsur ise bürokrasi.Evet doktorlar ve bürokrasi.

Neden mi?

Down sendromlu olarak dünyaya gelen çocukların gelişimleri diğerlerine göre daha yavaş.Bu durumun düzeltilebilmesi için bu çocukların ikinci aydan itibaren fizyoterapi,rehabilitasyon gibi süreçlere başlaması gerekiyor.Bu konuda rehabilitasyon merkezleri ülkemizde hatta Samsun’da mevcut.Devlet de rehabilitasyon merkezlerine gitmesi gereken çocukların masraflarını ,eğitim ücretlerini karşılıyor.Tüm dünyada olduğu gibi.

İşte garabet de tam bu noktada başlıyor Türkiye ‘de.

Özel çocukların bu hizmetten ücretsiz yararlanması için hastane raporu şart.Peki bu raporu almak mümkün mü?

Özellikle down sendromlu çocukların 6-7 aydan önce bu raporu alması neredeyse imkansız.Bir sürü prosedür,bürokrasi vs.Daha acı olan ise tıp eğitimi almış doktorların söyledikleri.

“Daha çok erken.

Durun bir acele etmeyin.”

Yahu inanılır gibi değil.Siz nasıl bir tıp eğitimi aldınız?

Down sendromlu çocukların bu durumu genetik testle anlaşılıyor.Normal insanlarda kromozom sayısı 46 iken bu çocuklarda 47.

Hal böyleyken,genetik test sonucunda her şey ortada iken tekrar bir rapor istemenin mantığı ne?

Hadi istendi diyelim bu raporu vermemek için direnen doktora ne demeli?Bu çocuğun rehabilitasyon süreci için “daha erken “diye bilmiş bilmiş yorum yapıp insanlara zulmetmenin mantığı ne?

Benim de bir çocuğum down sendromlu.Ben ikinci ayda fizyoterapi başlatmak istedim ve rapor için doktora gittiğimde yukarıda bahsettiğim cevaplarla karşılaştım.Tabii ki rapor alamadım.Kendi imkanlarımla rehabilitasyon sürecini başlattım.

Hadi benim imkanım var.

Ya olmayanlar.

O çocukların bu eğitim ve rehabilitasyon süreci gecikiyor ve bu gecikme vahim sonuçlar doğuruyor.Bu çocukların fiziksel,zihinsel,dil vb.gelişimleri maalesef geriden geliyor ve bu çocuklar hayatlarının daha ilk aylarında hayata geriden başlıyor.

Türkiye ‘de her yıl yaklaşık 1milyon 200 bin çocuk dünyaya geliyor.Ve bu çocuklardan yaklaşık 200 bini down sendromlu.Tüm dünyada bu çocukların eğitim ve rehabilitasyon süreci ilk aylarda başlarken biz raporla maporla uğraşıyoruz.Hatta doktor milletine laf anlatmakla aylar hatta yıllar kaybediyoruz.

Bürokrasi denizinde boğulup duruyoruz.

Şimdi ben bu yazıyı yazdım ya!Beni şimdi bir sürü tanıdık doktor ve sağlık çalışanı arayacak.Diyecekler ki senin çocuğun rapor işini halledelim.

Yahu derdim kendi çocuğuma rapor almak falan değil.Ben üç aydır kendi imkanlarımla çocuğumun eğitimini sağlıyorum,sağlayabiliyorum.

Derdim maliyeti oldukça yüksek bu süreci maddi imkansızlık nedeniyle başlatamayan insanlar.

Bu insanlar çaresiz bir şekilde rapor alabilmek için aylarca hastanelere gidip geliyorlar.

Yazık değil mi o insanlara...

Yazık değil mi o masum yavrulara...


MAKALEYE YORUM YAZIN

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.


BASINDA BUGÜN
TÜM GAZETELER
yukarı çık