1965'den sonsuza

Samsunspor'un kuruluş tarihine atıfta bulunularak, Samsun ve Samsunspor sevgisinin sonsuza dek süreceğini anlatan muhteşem bir tribün gösterisiyle başladı maç.
İyi bir Smasunpor taraftarı olan genç bir avukat Engin Sever'in organize ettiği tribünlerde sık sık tekrarlanan Karaografi gösterisi büyük - küçük bütün takım taraftarlarını kıskandıracak özellikteydi.
Samsunspor, taraftarının hiç dinmeyen tezahüratı ve bunun etkisiyle hemen sonuca gitmek istese de karşısında bu Lig'in en dişli ekiplerinden biri vardı.
Gaziantep takımı ilk yarı boyunca saha içine çok iyi yerleşerek, Samsunspor'un savunma arkasına atacağı toplarla pozisyon bulmasını engelledi.
Maçın ilk yarısında her iki takımda pozisyon üretmekte sıkıntı çekti.
Maç daha çok orta alan mücadelesi şeklinde geçti.
Ve fakat.
Ortaya koydukları mücadele bakımından her iki takımın oyuncularını da kutlamak gerekir ama Samsunspor açısından devrede pozisyon kısırlığı çekilmesinin nedenlerinden biri de Mustafa Sevgi, Ersel ve Ekigho'nun yetersizliğiydi.
Ama beni en çok Mustafa Sevgi şaşırtmıştır.
Samsunspor şu ana kadar bu Lig'in en golcü takımıysa bunda Mustafa Sevgi'nin yaptığı servislerin etkisi büyüktü.
Mustafa Sevgi, dün kendisini bugüne değin izlemeye alıştığımız güçte ve yeterlilikte değildi.
Ümit Özat maçın ikinci yarısında bu üç oyuncusunu dışarıya alarak takımının aksyan yönlerine çare bulmaya çalıştı.
Ama çıkanların yerine giren Alperen Pak, Musa Aydın ve Murat Gürbüzerol, Ümit Özat'ın ve dolayısıyla Samsunspor'un derdine çare olamadılar.
Gaziantep Büyükşehir Belediyespor, Samsun'a yenilmemek amacıyla gelmiş "Yemeden atacağımız bir gol kazancımız olur" gibi bir görüntüdeydiler.
Atacak pozisyonu Samsunspor onlara vermedi ama yemediler de.
Güzel bir oyundu.
Eksik olan goldü.
Buna üzülmemizin tek nedeni de o muhteşem tribün gösterisini takımın golle süsleyememiş olmasıdır.
Futbolda bu da var.
"Sağlık olsun" demek en uygunu olacak galiba.