Herkes oradaydı..
Seveni, yakınları, çalışanları, siyasiler, bürokratlar, vatandaşlar, hatta kırgın oldukları bile..
Samsun Büyükşehir Belediye Başkanı Yılmaz annesini uğurluyordu ve yalnız değildi..
Kalabalık nedeniyle bir çok kişi taziyesini iletemedi..
Büyük Cami'nin her karesi doluydu, herkes anne Rufiyet Yılmaz'a son görevini yerine getiriyordu, Başkan Yılmaz'a destek olmak için oradaydı..
Liman kavşağından Cumhuriyet Meydanı kavşağına kadar araç trafiği vardı..
Koşuşturanlar, son görev için çabalayanların oluşturduğu bir yoğunluk oluştu..
Bir dakika selamlaşmadan durmadık desem yeridir..
O kadar 'uzun zamandan bu yana göremediğimiz' kişiler oradaydı...
Yıllarca görmediklerimiz..
İlçelerden gelenleri gördüm..
Erken ayrılanlar da vardı, Ankara'dan, İstanbul'dan geldim, şimdi dönüyorum diyen de..
Bir Samsun fotoğrafı vardı adeta, Büyük Cami'nde..
Başkan Yılmaz oldukça metanetliydi..
Annesinin cenazesinin arkasından giderken, taziyeye katılamayan kadın cemaate teşekkür ederek yürüdü..
Bütünleşmişti şehir, her kesimden insanlarla..
Cenazeler işte böylesine duyguların doruk yaptığı bir an..
Herkesin bir bakıma 'bir araya geldiği gün'..
Hemen herkesin birbirine koşulsuz sarıldığı gün..
Farklı baktığı gün..
İçinde koşuşturduğumuz dünyanın unutulduğu, 'iş, aş hayatının, yaşamın acımasız koşullarının' bir kenara bırakıldığı' gün..
Mevkisi, yaşı, statüsü ne olursa olsun, 'anayı uğurlarken' herkesin 'aslında bir çocuk, evlat olduğunu' hatırladığı gün..
Başkan Yılmaz ve yakınlarına tekrar başsağlığı ve sabırlar diliyorum..
Anne Rufiyet Yılmaz'ın mekanı cennet olsun..
Allah rahmet eylesin..