Uğur Mumcu’nun 25 Ağustos 1975 tarihli Cumhuriyet gazetesinde yayımlanan “Sesleniş” başlıklı köşe yazısından kısa bir özet:
“Dağ gibi karayağız birer delikanlıydık.
Babamız, sırtında yük taşıyarak getirirdi aşımızı, ekmeğimizi.
Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken bizler bir mum ışığında bitirirdik kitaplarımızı.
Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya.
Ecelsiz öldürüldük.
Dövüldük, vurulduk, asıldık.
Vurulduk ey halkım, unutma bizi...
Yoksulluğun bükemediği bileklerimize çelik kelepçeler takıldı.
İşkence hücrelerinde sabahladık kaç kez.
İsteseydik, diplomalarımızı, mor binlikler getiren birer senet gibi kullanırdık.
Mimardık, mühendistik, doktorduk, avukattık.
Yazlık kışlık katlarımız, arabalarımız olurdu.
Yüreğimiz işçiyle birlikte attı.
Yaşamımızın en güzel yıllarını birer taze çiçek gibi verdik topluma.
Bizleri yok etmek istediler hep.
Öldürüldük ey halkım, unutma bizi...”
27 yıl önce bugün Türk basınının özgür kalemi Uğur Mumcu katledildi.
Cinayetin arkasındaki karanlık eller bulunamadı.
Azmettiricileri ortaya çıkarılamadı.
“Namus borcu” sözü verenlerin sözleri havada kaldı.
Cumhuriyet gazetesindeki “Gözlem” adlı köşesinde hukukun üstünlüğü ilkesine sıkı sıkıya bağlı gazetecilik yaptı.
Olayların üzerine korkusuzca gitti.
Unutmadık, unutturmayacağız.
Uğur Mumcu’yu sevgi, saygı ve özlemle anıyoruz.
Not: Samsun’daki anma töreni bugün saat 12.00’de Uğur Mumcu Parkı’nda yapılacak.
