12 Mehmetçik.
12 kınalı kuzu, hain bir pusunun kurbanı olarak toprağa düştü.
12 eve düşen ateşle birlikte 85 milyonun da yüreği parçalandı, ciğeri yandı.
Başımız sağolsun.
''Neden ve nasıl oldu?'' diye sormayacağım elbette.
Orası siyasilerin işi.
TBMM'de ki; en yüce makamımızdır.
Bu hain saldırıyla ilgili detaylar konuşulacak, Genel Kurmay Başkanı da millete bir açıklama yapacaktır elbette.
Her Türk evladı gibi fevkalade üzgünüm.
Terörün gözü kördür biliyorum.
Ki;
1984 yılındaki Eruh saldırısıyla başlayan bu lanetle yaklaşık 40 yıldır boğuşuyoruz.
Binlerce vatan evladını şehit verdik.
Lanet terörle mücadeleye kaynaklarımızın önemli bir bölümünü feda ettik.
Terör, kimi zaman, yok olmaya yüz tutuyor.
''Tamam, hallettik. Bitti bu bela'' diye düşünüyoruz ama lanet terör, sonra yeniden hortluyor.
Bir süredir, bayrağa sarılı tabutlar görülmüyordu.
Biraz huzur bulmuştuk.
Seçim havasına da girmiştik.
Bu seçimde de kim, kiminle ittifak edecek, hangi parti, büyükşehirlerde hangi adayı gösterecek gibi haberler gündemi meşgul ederken, bir anda o hain saldırıyla sarsıldık.
Hain terör örgütünün mensuplarınca Pençe- Kilit operasyonunda görevli birliğimize düzenlenen saldırı sonucu 12 vatan evladı, henüz hayatlarının baharındayken şehit oldular.
Önce 6 şehitle ilgili o kara haberi almıştık.
Sarsıldık ama o habere inanmadık.
Daha doğrusu inanmak istemedik.
''Nasıl olur böyle bir şey?'' diye düşünürken, bir gün sonra 6 kınalı kuzumuzu daha yitirdiğimizi öğrendik.
Sahi ne zaman defolacak bu bela.
Terörün kökü ne zaman kazınacak yani.
Her zaman olduğu gibi terörü yine lanetleyeceğiz.
Ve fakat.
Millet olarak, lanetlemekten öte farklı bir eylem bekliyoruz.
Ne yapılacaksa.
Ne yapılması gerekiyorsa, bir an önce yapılsın.
YETTİ GARİ..