Maçta çok şey vardı belki ama tek bir şey noksandı.
O da gol dü.
Az da olsa pozisyona da girdik aslında.
Maçın hemen başlarında Georgios Samaras'ın ara pasıyla pozisyona giren Göksu Türkdoğan, topu kalecinin ayaklarına nişanlayınca, öne geçme fırsatını kaçırdık.
Çok pozisyona giremedik belki ama üst düzey mücadele vardı.
İstanbulspor iyi direndi mesela.
Oyun daha çok bizim kontrolümüzdeydi.
Maçın tamamında kontrolümüz altında olan oyunda neden çok pozisyon yapamadık.
En büyük eksiğimiz organize atak geliştiremiyor olmamızdır.
Bir diğer zaafımız da, yan to yapamıyoruz.
Kalabalık İstanbul savunmasını ortadan delmeye çalıştık.
Duvara kafa atar gibiydik yani.
Bütün hücum organizasyonlarımız savunma duvarına çarpıp geri döndü.
Sol kanat oyuncumuz Samaras'ın kanat bindirmesi yapamayacağını zaten biliyoruz ama o kanatta oynayan Ahmet Burak Solakel de kanat organizasyonlarında yoktu.
Sağ kanatın hücumcusu Enes İslam İlkin'deki son haftalarda görülen düşüş eğilimi, bu maçta belirgin şekilde ortaya çıktı.
Enes de, kanat hücumuna katılamadı yani.
Geçen hafta Adana'da yokları oynadığı için Jonathan Ayite'nin yedek soyundurulmasına şaşırmam ancak, oyuna girdikten sonraki katkısı nedeniyle "keşke daha önce oyuna alınsaydı" demekten de kendimi alamıyorum.
"Ateşteyim, ateşte"diye bir Çelik şarkısı var ya, durumumuz da öyle.
Nicedir ateşteyiz.
Üç puan bizi büyük ölçüde rahatlacaktı.
Önümüzdeki hafta oynayacağımız Eşkişehir deplsamanından zaferle dönersek, kurtulurduk demektir zaten ama bu iki puanlık kayıp nedeniyle o macı kaybetmemeye mecburuz şimdi.
Herşey bizim elimizde yani.
Ya ipimizi kendimiz çekeceğiz, ya da Anka Kuşu misali küllerimizden yeniden doğacağız.
Daha önce yaptık.
Şimdi neden yapmayalım.