İzmir'i seviyorum arkadaş.
İzmir'i sevmek için, Samsun gibi kurtuluşumuzun iki şehrinden biri olma özelliği yeter bir sebep belki ama İzmir'de hiç kaybetmiyoruz.
Takımımızın en dara düştüğü durumlarda İzmir'den gelen puanlar 'can suyu' gibi oluyor.
Dün bütün gün, son aylarda dilimize pelesenk olan o marşı söylüyorum.
Dağlarında çiçekler açan İzmir'in, sırmalar saçan altın güneşi bizim için doğdu dün.
Maç boyunca top bizim kontrolümüzdeydi ama maça iyi başlamadık aslında.
Oyuna tempo koyamadık.
Murat Gürbüzerol dışında kanat oyuncumuz yok gibiydi.
Beklerimiz hiç öne çıkamadı.
Kenan yine uyurgezer gibi sahada dolaşınca, orta alanın bütün yükü yine Hasan Kılıç'ın omuzlarındaydı.
Buna rağmen maçın son dakikaları hariç, Altınordu takımını kalemize yaklaştırmadık.
İlk yarı üretken olamamamızın nedeni Kone'nin göbekte, Göksuyla çok yakın oynamak durumunda kalmasıydı.
Kone ancak geniş alan bulduğunda etkili olan bir oyuncudur.
O'nu, Göksu'yla birlikte çakılı santrafor gibi oynatmak, iki oyuncuyla eksik oynamak anlamına gelir, çünkü bu durumda iki oyuncudan da verim alınamıyor.
Aynı şekilde Murat Gürbüzerol da sol tarafta verimli olamıyor.
Osman Özköylü bu yanlışından vazgeçip, Murat'ı sağ kanada, Kone'yi de sol kanada çekince goller de gelmeye başladı.
Bunu herkes gibi Osman Özköylü de görüyor diye düşünüyorum ama Özköylü'nün herkesle inatlaşma gibi bir huyu nedeniyle, biz de saç baş yoluyoruz.
Geçen hafta iyi oynamamış, kapanan GBB karşısında üretken olamamıştık, o maçı da kazansak iyi olurdu ama iki puan kaybına çok üzülmemiştim çünkü takımın, Altınordu maçını kazanacağına dair sonsuz bir inancım vardı.
İzmir'den gelen üç puan umudumuza yeniden çiçekler açtırdı.
Şen olasın İzmir.