Geçen gün provada bizim koristlere bakarken düşündüm; bir koroyu sadece şarkı söylenen bir yer sananlar ne kadar yanılıyor.
Aslında koro, bir insanın hayatta öğrenebileceği en zor dersin verildiği yerdir: Kendi sesini
değil, yanındakinin sesini duyma dersi.
Sahnede önümüzde onlarca insan var. Kiminin sesi gürdür, kimininki narin... Kiminin kulağı çok keskindir, kimi daha yolun başındadır.
Ama koro öyle sihirli bir yerdir ki; benim sesim daha güzel, ben daha çok bağırayım diyen bir kişi bile o güzelim eseri mahvetmeye yeter.
Koroda en iyi diye bir şey yoktur, biz vardır.
Düşünsenize, elli kişi aynı saniyede ciğerlerini dolduruyor ve aynı saniyede o nefesi
müziğe dönüştürüyor. Hepimiz aynı anda ağlıyor, aynı anda gülüyoruz. İşte o aynı anda
nefes alma anı var ya...
İşte o an sadece müzik yapmıyoruz, biz bir oluyoruz.
Aslında sadece koro değil, yaşadığımız bu şehir de bu hayat da koca bir koro değil mi?
Eğer bir toplumda herkes sadece kendi sesini duyurmaya çalışırsa, orada müzik değil gürültü olur. Birbirimizi dinlemeden, yanımızdakinin nefesine ayak uydurmadan güzel bir
hayat şarkısı söylememiz mümkün mü?
Ben segâh makamını severim, sen nihavent seversin; ama aynı usulde, aynı ritimde buluşamadıktan sonra ne anlamı kalır?
Biz koro çalışmalarında aslında birbirimize tahammül etmeyi, birbirimizi duymayı ve yeri
geldiğinde yanımızdaki arkadaşımız için sesimizi kısmayı öğreniyoruz. Çünkü biliyoruz ki,
en güzel ses; yanındakinin sesini boğmayan, onunla birleşip devleşen sestir.
Samsun Türk Sanat Müziği Korosu olarak bizler sahnede sadece notaları seslendirmiyoruz; biz bu şehre gelin, beraber nefes alalım diyoruz. Çünkü hayat, bir başına bağırarak değil, yanındakinin sesine yoldaş olarak güzelleşir.
Gelin, bu hafta sadece konuşmayalım; birbirimizi de bir koro nezaketiyle dinlemeyi deneyelim. Göreceksiniz, dünya o zaman daha tınılı bir yer olacak.