İlk yazıda işin müzikal kalitesizliğinden ve arabeskleşmesinden bahsetmiştim. Ama "Neden bu şarkılar hep 1 numarada?" sorusunun tek cevabı halkın tercihi değil. Bir de odadaki filden, yani "Bot" gerçeğinden konuşmamız lazım.
Müzik piyasasının, özellikle de dijital dağıtımcıların ve bazı "şirketlerin" en büyük sırrı bu: Parayı veren, listeyi çalar.
Bazen Top 50'de öyle şarkılar görüyoruz ki; ne sokakta bir arabada çalıyor, ne bir kafede duyuyorsunuz, ne de arkadaş ortamında konusu geçiyor. Ama bakıyorsunuz, bir gecede milyonlarca dinlenmiş. Nasıl mı? Cevabı basit: "Click Farm" (Tık Çiftlikleri) ve bot hesaplar.
Algoritmayı Hack'lemek
Bugün bir şarkının listeye girmesi için yetenekten çok bütçeye ihtiyacı var. Belirli bir reklam bütçesi ve bot desteğiyle, algoritma "Bu şarkı çok popüler, bunu herkese önereyim" moduna sokuluyor.
Bu durum, Motive gibi organik kitlesiyle, müziğiyle ve emeğiyle bir yere gelmeye çalışan sanatçılar için büyük bir haksızlık yaratıyor. Onlar, gerçek insanların "play" tuşuna basmasını beklerken; diğer tarafta makineler, içi boş, "fast-food" şarkıları listelerin tepesine taşıyor.
Sonuç olarak; o Top 50 listesine baktığınızda gördüğünüz şey her zaman "Türkiye'nin en çok sevdiği şarkılar" değil. Çoğu zaman "Tanıtım bütçesi en yüksek olan ve algoritmaya en iyi yedirilen" şarkılar oluyor.
Gerçek Hip-Hop dinleyicisi için o liste uzun zamandır bir referans değil, sadece sektörün ne kadar kirlendiğinin bir ispatı. O yüzden listeye değil, kulağınıza güvenin.