Taş yerinde ağırdır derler. Bu, sadece fiziki bir ağırlık meselesi değildir. Bir eşyanın, bir sanat eserinin ya da bir insanın, ait olduğu yerde ne kadar güçlü, anlamlı ve değerli olduğunu anlatır. Tıpkı bir çiçeğin doğru toprakta açması gibi, bizler de kendimize ait hissettiğimiz, yeteneklerimizin takdir edildiği ortamlarda parlarız.
Bu söz, özellikle sanat ve müzik dünyasında çok daha derin bir anlam kazanıyor. Yıllardır Türk Sanat Müziği'ne emek vermiş bir koro şefi olarak, bu gerçeği her prova ve konserde iliklerime kadar hissediyorum. Bir bestenin ruhu, ancak onu anlayan ve ona değer veren bir toplulukta hayat bulur. Bir makamın inceliği, ancak o makamı bilen ve hisseden bir dinleyici kitlesi önünde tüm ihtişamıyla ortaya çıkar.
Bir koro, sadece bir araya gelmiş seslerden ibaret değildir. Koro, bir bütündür ve her bir üye o bütünün en değerli parçasıdır. Her bir ses, ait olduğu yerde ağır olduğunda, yani kendi ses aralığında, doğru tonda ve en önemlisi ruhundan katarak şarkı söylediğinde, o koro gerçek bir ahenk yakalar. Koro üyeleri, kendilerini değerli ve ait hissettikleri bir ortamda daha iyi performans sergilerler. Bu, koro şefinin sadece teknik bir yönetici değil, aynı zamanda o topluluğun duygusal ve sosyal uyumunu sağlayan kişi olduğunu gösterir.
Ne var ki, zaman zaman bu ahenk bozulur. Belli bir doygunluğa ulaştığını düşünenler, hatta ayrılırken tüm hadsizliğini ortaya koyanlar olur. Bu kişiler, kendi taşlarının ağırlığını taşıyamaz hale gelirler. Oysa o taş, ait olduğu yerde anlam ve değer kazanır. Başka bir koro, yeni bir ortam veya farklı bir konum arayışına girmek, doğal bir istek olabilir. Ancak bu arayış, içinde bulunduğu yuvasına saygısızlık etme hakkı vermez.
Ayrılırken sergilenen kaba ve hadsiz tavırlar, o kişinin aslında ait olduğu yerde ne kadar değerli olduğunu tam olarak kavrayamadığını gösterir. O kişi, belki de en güçlü ve en parlak olduğu yeri terk ederek, kendi taşını hafifletmiş olur. Yeni ortamında aynı uyumu, aynı güveni ve aynı aidiyeti bulamadığında ise aslında kendi yerini ne kadar hafife aldığını acı bir şekilde fark edebilir.
Unutulmamalıdır ki, bir insanın asıl gücü ve değeri, kendini ait hissettiği yerde ortaya çıkar. Kendini değerli hissettiğin, yeteneğinin takdir edildiği bir ortamı terk ederken sergilenen saygısızlık, o kişinin aslında en büyük kaybı yaşadığının bir göstergesidir. Zira taş, yerinde ağırdır. Ve gerçek ağırlık, yetenekten önce, aidiyet ve vefadır. Düşünsenize Koroya katıldığınızda yer yerinden oynamamıştı, ayrılırken de yer yerinden oynamaz.