Transfer yasağı vardı.
Transfer yapılamamıştı.
Herkes bu takım küme düşer diyordu.
Bu takıma inanan başkan Yıldırım ve üç beş kişiydi.
Hatta ‘Avrupa hayali’ diyenlere gülenler bile vardı.
Ama bu takım çıktı, savaştı.
Dar kadroyla, geniş yürekle oynadı.
Adeta destan yazdı.
Tarih yazdı…
Helal olsun.
*
Şimdi; herkes konuşuyor: ‘Samsunspor Avrupa’da!.’
Hani, o kayyuma gitmek üzere olan takım var ya…
İşte o takım, bugün Avrupa biletini aldı.
*
Yiğidi öldür, ama hakkını yeme…
Evet, Yüksel Yıldırım.
Bu başarıdaki en büyük pay sahibi.
Hakkını teslim edelim.
Hiç kimse ona inanmazken; başkan hayal kuruyor, ‘futbolu bilmiyor’ derken ona hayaline inanan ender kişilerden biri de bendim…
*
Eksiği yok mu? Var.
Bazen gereksiz sert açıklamalar…
Bazen taraftarı kıran sözler…
Bazen transfer döneminde ‘yokluk’ edebiyatı…
Ama unutmayalım:
Bu kulüp uçurumdan döndü.
Kim döndürdü?
O adam!
*
Bir değil binlerce kez teşekkür de buradan.
Çünkü; bu şehre böyle bir teknik direktör kazandırdı.
Adam gibi adam.
Liyakatli, çalışkan, dürüst.
Bugün sahada gördüğümüz ruh, onun eseri.
Bizim dilimizde adı belli: Hocamız.
*
Yıldırım, belki yıldırım gibi girdi hayatımıza.
Kimi zaman şimşek çaktı, kimi zaman gök gürledi.
Ama bugün güneş açtıysa, payı büyük.
Biz önce gazeteciyiz…
Severiz, kızarız.
Eleştiririz, alkışlarız.
Ama asla şunu unutmam:
Yiğidi öldür, hakkını yeme!