Toplumsal yapımızda meydana gelen hızlı değişimler ve kültürel erozyon, bugünkü neslin yaşadığı sorunların kökenini anlamamızı zorunlu kılıyor.
YAZININ TAMAMI:
Kitabın ortasından konuşalım. Hiç lafı gevelemeyelim. Hiçbir şey eskisi gibi değil. Ve ne yazıktır ki her geçen gün olmaz dediklerimizle yüzleşiyoruz. Biz bu noktaya nasıl geldik. Vefakar, cefakar, merhametli, vatanını milletini seven Anadolu çocuklarımız nasıl bu hale gelebildi? Bu bir anda mı oldu? Yoksa uzunca bir sürecin sonuna mı geldik? Eskiden olup da şimdi olmayan şey nedir mesela?
Mesela eski saygı yok. Hiçbir şeye saygı yok eskisi gibi..
Biz eskiden aile büyüklerimizin karşısında bacak bacak üstüne bile atmazdık mesela..
Mesela bir öğretmenimizi görünce elimizi cebimizden çıkarır önümüzü iliklerdik. Mesela biz asla okulda sakız çiğnemezdik. Bir öğretmenimize karşı gelmezdik mesela. Mesela biz asla bir kız arkadaşımızın yanında küfürlü söz etmezdik. Bu örnekleri sayfalarca uzatabiliriz. Peki ama neden zamanında olan şeylerden şimdi eser yok. Toplumsal bir çürüme içindeyiz. Ne yazık ki çocuklarımızın her biri bir şeylere bağımlı. Uyuşturucu, alkol, sosyal medya, oyun, sanal bahis... Bir çok bağımlılık türedi son yıllarda.. evlerinin bahçesinde oyun oynayan çocuk kalmadı. "Dışarıda ne yaptığı belli değil en azından evde otursun da oyun oynasın" denilen bir nesil yarattık. Daha 10 11 yaşlarında sosyal medyada kendinden büyük, hiç tanımadığı insanlarla konuşan çocuklar yarattık. Odalarına kapanan, kendilerine ait bir dünyaları olan gençler yarattık. Eline telefon veya tablet aldığında hipnotize olan, teknolojik anestezi almışçasına dış dünyayla bağlantısı kesilen bir nesil yarattık. Yarattık diyorum çünkü bunu biz yaptık. Anne baba olarak yaptık. Öğretmenler olarak yaptık. Toplum olarak yaptık. Göz yumulmayacak pek çok şeye göz yumduk. Saygısızlık olduğunu bildiğimiz halde pek çok şeye sustuk. Üzülmesin, kırılmasınlar diye yanlışa sürüklenmelerine istemeden de olsa sebep olduk. Bir an evvel 30 yıl öncesine dönmeliyiz. Büyüklerine saygılı, küçüklerine sevgi dolu, arkadaşlarına zarar vermekten korkan, hayvanların başını okşayan, ağaçların dallarını kırmayan, çiçekleri koklayan çocukları yeniden canlandırmalıyız. Sevgiyle yapabiliriz. Birbirimize sarılırsak yapabiliriz. Biz Türk Milletiyiz, Anadolu insanıyız. Özümüze dönmeliyiz ve döneceğiz.
Haber Merkezi
