Çarşı pazar aldı başını gidiyor. Fiyatlar ateş pahası.
Çocuğunun beslenme çantasına ekmek arası peynir koyamayan aileler var.
Et, sucuk, pastırma emeklinin sofrasında değil, artık rüyasında var.
Ev kirası, bir emekli maaşından daha fazla oldu.
Döviz, altın koptu gidiyor.
Vatandaş darda, bir o kadar da zorda. Emekli ne yapsın?
Eskiden bir orta direk denen kesim vardı. O da yok edildi.
Makas açıldı, uçurumlar var.
Zengin daha zengin, fakir ise daha da fakirleşti. Allah yardımcımız olsun.
Bir taraf varlık içinde yüzerken, diğer tarafta ise yokluk hakim.
Murathan Mungan çok sevdiğim şiirinde şöyle demişti; “Dostum dostum. Güzel dostum. Bu ne beter çizgidir bu. Bu ne çıldırtan denge. Bir yanımız yaprak döker bir yanımız bahar bahçe!”
Durum bundan ibarettir. Memleket yanıyor!
Çöpten ekmek, pazardan sebze ve meyve artıklarını toplayanlara değinmeyeceğim.
Canım ülkemin canım insanlarının düştüğü durum bundan ibarettir!
İçim kan ağlıyor! Ya sizin?