Öğretmenler “işe gidiyorum demez, okula gidiyorum” derler.
Sınıfa girdiklerinde sadece bilgi değil, umut da taşırlar yanlarında. Tahtaya yazdıkları kelimeler, bir ülkenin geleceğini oluşturan tuğlalara dönüşür.
Öğretmen bir görevli değil, bir anlam arayıcısıdır; sadece ders anlatmaz, düşünmeyi öğretir, kalplere de dokunur. Her öğrencinin içinde gizli kalmış cevheri bulmak, o cevheri sabırla işlemek, öğretmenin gerçek işidir. Bu yüzden öğretmenlik, bir meslek değil, bir yaşam planlayıcılığıdır.
“Eğitim, bilgi aktarmak değil; insanı anlamaktır.”
Bu cümle, öğretmenliğin özünü anlatır. Çünkü öğretmen, kimi zaman bir çocuğun ilk adalet duygusunu, kimi zaman ilk merhametini, kimi zaman da ilk cesaretini yeşertir.
Ne maaş bordrosundaki satırlarda ne de resmi törenlerde gizlidir öğretmenliğin değeri. O değer, bir öğrencinin yıllar sonra “Benim yolumu siz açtınız” demesinde saklıdır.
Öğretmen, sistemin bir dişlisi değil, yeni düşüncelerin öncüsü olmalıdır. Fakat bugün öğretmen, kâğıt yığınlarının, yönetmeliklerin ve idari baskıların arasında nefes alamaz hâle gelmiştir.
Öğretmenlik bir ideal değil, bir görevmiş gibi algılanıyor. Oysa öğretmen yorgunsa, toplumun ayakta durması olanaksızdır.
Bugün öğretmenlik sanki biraz unutulmuş bir sanat gibi.
Gerçek öğretmen, müfredatla değil, vicdanla ders anlatandır. Her öğrenciyi bir birey, bir potansiyel, bir umut olarak görebilendir.
Bir ışık olmak kolay değildir. Ama öğretmen, karanlığa rağmen ışığı taşımayı sürdüren insandır. Sessiz ama derin bir ışık yumağı…
Öğretmen, sadece geleceği inşa eden değil, insanı insan yapan kişidir. Her öğretmen bir kahramandır. Sessiz alçakgönüllü ama yeri doldurulamaz bir kahraman.