Bir saat sonrasını görebilseydiniz ne yapardınız?
Bazen insanın aklına öyle bir soru takılır ki cevabını bulmak için uzun uzun düşünmek gerekir. Ben de bir süredir insanlara şu soruyu soruyorum:
“Size bir saat sonrasını görebilme şansı verilseydi ne yapardınız?”
Masa başında oturup kendimce cevaplamak yerine sahaya indim. 7’den 77’ye, karşılaştığım insanlara elimden geldiğince bu soruyu yönelttim. Aldığım cevaplar o kadar farklıydı ki insanın hayata nereden baktığını, neye değer verdiğini ve beklentilerinin neler olduğunu bir kez daha görmüş oldum.
Kimileri hiç düşünmeden, “Sayısal Loto ve Şans Topu sonuçlarını önceden görür, oynardım”dedi. Kimileri ise at yarışı sonuçlarını öğrenip kupon yapacağını söyledi. Anlaşılan o ki bir saat sonrasını görebilme fırsatı, bazıları için hayatını değiştirecek büyük bir ikramiyenin anahtarıydı.
Ancak sohbet sırasında bazıları bana şu haklı soruyu yöneltti:
“Peki, gördüğümüz olayları değiştirme şansımız da olacak mı?”
Cevabım netti: “Hayır! Sadece bir saat sonra yaşanacakları görme şansınız olacak. Gördüklerinize müdahale etme imkânınız olmayacak.”
İşte o zaman tavırlar birden değişti. Madem müdahale edemeyeceklerdi, geleceği görmenin de bir anlamı yoktu. Bir saat sonra yaşanacakları bilmek ama elleri kolu bağlı durmak…
Düşünsenize, bir kazanın meydana geleceğini biliyorsunuz ama onu önleyemiyorsunuz. Bir insanın yanlış bir karar vereceğini görüyor fakat onu uyaramıyorsunuz. Bir yakınınızın başına gelecek bir felaketi öğreniyor ama hiçbir şeyi değiştiremiyorsunuz.
Bilginin bazen insana güç değil, derin bir çaresizlik vereceğini anlamak için bundan daha güzel bir örnek olabilir mi?
Bir başka sohbetimde karşılaştığım soru ise meseleyi bambaşka bir boyuta taşıdı:
“Bu yetenek sadece kendi çevremizi mi kapsayacak, yoksa bütün dünyada yaşanacak olayları da görebilecek miyiz?”
Bütün dünyada yaşanacakların bir saat öncesinden görülebileceğini söylediğimde aldığım karşılık çok daha düşündürücüydü:
“Bu kadar acıyı, felaketi bir saat öncesinden görüp de hiçbirine el uzatamamak insanı delirtir!”
Haklı değiller mi? Dünyanın bir köşesinde yaşanacak bir trajediyi, bir annenin dökeceği gözyaşını, bir çocuğun yaşayacağı çaresizliği önceden biliyorsunuz ama elinizden hiçbir şey gelmiyor. İşte o zaman insan, her şeyi bilmenin her şeye gücü yetmek anlamına gelmediğini acı bir şekilde anlıyor.
Küçük Bir Hikâye: Çömlekçinin Sabrı
Bu sohbetler bana yıllar önce okuduğum hikmetli bir öyküyü hatırlattı:
Bilge bir çömlekçi, tezgâhının başında çamura şekil verirken çırağı ona sormuş:
“Ustam, keşke çarkın hızını önceden görebilsek de nerede çatlayacağını bilip daha başından müdahale etsek.”
Ustası tebessüm etmiş ve ellerindeki ıslak çamuru işaret ederek şöyle demiş:
“Evlat, çamur tezgâhtan çıktıktan sonra pişer. Fırına girmeden önceki her eğrilik o anın hamurundandır. Eğer sürekli gelecekteki çatlağı düşünürsen elindeki taze çamuru gerektiği gibi yoğuramazsın. Hüner, geleceği görmek değil, ellerinin arasındaki şu anı en güzel şekilde şekillendirmektir.”
Peki, bir saat sonra en sevdiğiniz insanla son kez konuşacağınızı bilseydiniz ona ne söylerdiniz?
Belki kırgınlıklarınızı bir kenara bırakır, belki de bugüne kadar söylemeye cesaret edemediğiniz güzel sözleri dile getirirdiniz. Belki bir özür, belki bir teşekkür, belki de sadece içten bir sarılma…
Peki, bunu bilmeden neden sevdiklerimize güzel sözler söylemeyi erteliyoruz? Neden bir gönül almayı, bir özür dilemeyi, bir dostu aramayı hep yarına bırakıyoruz?
Oysa hayatın bize ne getireceğini bilmiyoruz. Belki de yarın aramak istediğimiz bir dostumuza ulaşamayacağız. Belki bugün ertelediğimiz bir ziyaret, yarın içimizde kapanmayacak bir pişmanlığa dönüşecek.
İnsan sadece güzel şeyleri bilmek ister mi? Ya bir saat sonra yaşayacağı üzüntüyü, kaybı, hastalığı veya hayal kırıklığını da öğrenmek zorunda kalsaydı?
Belki de bazı gerçekleri zamanından önce öğrenmek, onları yaşamaktan daha ağır olurdu. Çünkü insanın her gerçeği taşıyabilecek kadar güçlü bir yüreği olmayabilir. Bazen bilmemek, insanın ruhunu koruyan bir perde gibidir. Umut edebilmek, bekleyebilmek ve yarına güzel hayallerle uyanabilmek de bu bilinmezliğin içindeki en büyük zenginliklerimizdendir.
Aslında bu küçük saha araştırması, insanın hayata bakışını gözler önüne serdi. Kimi gelecekte zengin olmanın hesabını yapıyor, kimi karşılaşabileceği tehlikeleri önceden öğrenmek istiyor, kimi de böyle bir gücün ruhunda açacağı yaralardan korkuyordu.
Peki, hiç düşündük mü? Biz neden hep geleceği bilmek, yarın başımıza neler geleceğini öğrenmek istiyoruz?
Belki de cevabı belirsizlikte saklıdır. İnsan bilinmeyenden korkar. Yarın ne olacağını, hangi kapının açılacağını, hangi yoldan geçeceğini bilmek ister. Oysa hayatın güzelliği biraz da bilinmezliğinde değil midir?
Bir saat sonrasını görebilseydik belki zengin olacaktık, belki büyük bir tehlikeden haberdar olacaktık. Ama gördüklerimizi değiştiremiyorsak bu bilginin bize ne faydası olacaktı?
Bazen bir telefonun, söylenecek güzel bir sözün, uzatılacak bir elin, ziyaret edilecek bir dostun kıymetini bilmek için geleceği görmeye ihtiyacımız yok. Çünkü hayat, önümüze her gün yeni fırsatlar çıkarıyor. Önemli olan, o fırsatları zamanında değerlendirebilmek.
Hayat bize geleceği görme imkânı sunmuyor ama içinde bulunduğumuz şu saati değerlendirme fırsatı veriyor.
Ben bu soruyu sorarken asıl merak ettiğim, insanların bir saat sonra ne görecekleri değil, gördükleri karşısında ne hissedecekleriydi. Aldığım cevaplar bana bir kez daha gösterdi ki insan bazen bilmekten çok, değiştirebilmek istiyor.
Belki de hayatın en büyük gerçeği şudur: Geleceği öğrenmeye çalışırken bugünü kaçırmamak, yarının hesabını yaparken elimizdeki anın kıymetini unutmamak…
Şimdi aynı soruyu ben de sizlere soruyorum:
Bir saat sonrasını görebilseydiniz ne yapardınız? Ve gördüklerinizi değiştirme şansınız olmasaydı, yine de geleceği izlemek ister miydiniz?
Baki selamlar…
Yorumlar (0)
Bu içerik için henüz onaylanmış yorum yok.




