Sabır, Vefa ve Bu Çocuklar

Samsunspor, sahasında Başakşehir'e kötü bir oyunla 2-0 mağlup oldu. 
Kötümü oynadık evet...
Bu sonuç yakıştı mı hayır...
Eleştirelim mi evet...
Evet, kabul edelim; üretkenlikten uzak, temposu düşük ve beklenenin altında bir performanstı. 
Sonucu da tabiki mağlubiyet olacak.
Bunu bir kenara koyalım.
Ancak maç sırasında ve ardından tribünlerden yükselen ıslıklar, yuhalamalar ve protestolar ise skor kadar can yakıcıydı. 
Eleştiri haktır, itiraz da… 
Ama hakaretin, aşağılamanın, kendi futbolcunu hedef tahtasına koymanın hiçbir faydası yoktur.
Bu çocuklar kim? 
Daha düne kadar yokluk içinde mücadele edip Samsunspor’u ayağa kaldıranlar değil mi? 
Ligi üçüncü sırada bitirip Avrupa kapılarını aralayan, bu şehre gurur yaşatanlar onlar değil mi? 
Henüz alın terleri kurumamışken, bir mağlubiyette sırt dönmek hangi vicdana sığar? Unutmayalım; başarı da başarısızlık da bu oyunun parçasıdır.
Asıl sınav, kötü günde gösterilen duruştur.
Teknik Direktör Thomas Reis maç sonunda sorumluluğu açıkça üstlendi. Kadro kısıtlı, sakatlıklar can yakıcı, yorgunluk ise gözle görülür düzeyde diyerek.
Haksız mı...
Elinde ve kulübede üst düzey futbolcusu varda oynatmadı mı...
Var olanla mücadele etti olmadı.
Bu takım iki gün sonra Almanya’da zorlu bir Avrupa sınavına çıkacak. Orada alınacak olası bir galibiyetten sonra bu oyuncuların yüzüne nasıl bakacağız? 
Bugün yuhaladıklarımız, yarın alkışladıklarımız olursa, bunun adı taraftarlık olmaz; bu, sadece günübirlik duygularla savrulmaktır.
Türk futbolunun en büyük yarası işte tam da burada: Tribünde bileni de bilmeyeni de kendini teknik direktör sanmasıdır.
Gelin, tamamı değil ama sınırı aşan bazı taraftarların yaptığı bu haksızlığa dur diyelim.
Bu çocukları kucaklayalım... Çünkü Samsunspor ancak böyle büyür, ancak böyle kazanır.
Son söz;
Bugün en çok ihtiyaç olan şey sabır, destek ve vefadır. 
İster katılın, ister katılmayın 
bunuda bu çocuklar fazlasıyla hak ediyor...