Sadi Şirazi’nin asırları aşan bir bilgelikle söylediği "Gönül huzuru, bin hazineye bedeldir" sözü, bu akşam notalarımın arasında adeta bir kutup yıldızı gibi parlıyor. Bir koro şefi olarak Samsun’un bu güzel akşamında koronun karşısına geçtiğim o ilk saniyeyi düşünüyorum. O an, sadece bir müzik olayının başlangıcı değil; dünyanın bin bir derdini, gürültüsünü ve hırsını kapının dışında bırakan bir huzur sığınağının kapısının aralanmasıdır. Modern hayat bizi maddi hazinelerin peşinde yorgun düşürürken, bizler bir koro odasının samimi ikliminde, mızrabın tele dokunuşuyla bambaşka bir zenginliğe, ruhun o eşsiz huzuruna talip oluyoruz.
Türk Sanat Müziği’nin o muazzam makam yapısı, aslında Şirazi’nin işaret ettiği o huzur hazinesine giden bir yoldur. Bir Segâh eser okurken hissedilen o derin tevazu, insanı dünyanın kibirli yüklerinden arındırır. Bir Nihavend’in ferahlığında, ruhumuzdaki düğümler çözülür; bir Uşşak’ın o içten feryadında, yalnız olmadığımızı anlarız. Koro üyelerimizin her birinin yüzünde, provanın ilk dakikalarındaki o günlük telaşın yerini, yavaş yavaş bir meşk dinginliğine bıraktığını görmek bir şef için paha biçilemez bir gözlemdir. Orada ne unvanlar konuşur ne de cüzdanlar; sadece nefesler ve kalpler konuşur. Yanındaki arkadaşının sesine saygı duyarak, kendi sesini o büyük bütünün içinde eritmek, aslında ben'likten vazgeçip biz olmanın, yani gerçek huzurun ta kendisidir.
Bir koro şefinin gözünden bakıldığında, bir eseri icra etmek sadece notaları doğru basmak değil, o eserin ruhundaki o kadim huzuru sağaltmaktır. İnsan bazen dünyalık bin hazineye sahip olsa da, bir Münir Nurettin Selçuk eserindeki o vakur duruşun ya da bir Itrî’nin o göklere uzanan derinliğinin verdiği gönül genişliğini bulamaz. Çünkü huzur, dışarıda aranıp bulunan bir meta değil; bir toplulukla aynı duyguya odaklanıp, aynı makamın sularında yıkanırken kalbin kendi akordunu bulmasıdır.
Samsun’un akşamlarına bir koronun çatısı altından yayılan o nağmeler, aslında şehre dağılan birer huzur davetiyesidir. Eğer bir şarkının bir mısrasında gözleriniz doluyor ve ardından omuzlarınızdaki yükün hafiflediğini hissediyorsanız, Şirazi’nin bahsettiği o bin hazineye aynı anda sahip olmuşsunuz demektir. Zira dünya malı biriktikçe insanı yorar ve ağırlaştırır; ancak gönül huzuru, insanı bir Rast şarkı gibi hafifletir, kanatlandırır. Unutmayalım ki, bu hayatta en büyük sanat, ruhun akordunu bozmadan yaşayabilmek ve o ortak sesin güzelliğinde huzura erebilmektir.