Değerli okurlarım, bugün köşemde sizlerle bir sanatçı, bir koro şefi ama her şeyden önce bu şehre gönül vermiş bir sanatsever olarak çok özel bir konuyu paylaşmak istiyorum.
Bilirsiniz, bir konser salonuna adım attığınızda aslında sadece müzik dinlemeye gelmezsiniz. O kapıdan girdiğiniz an; aylar süren bir emeğin, uykusuz gecelerin ve devasa bir inancın son durağına tanıklık etmeye başlarsınız. Artık sadece bir izleyici değil; o eserin tamamlayıcısı ve o duygunun ortağığısınız. Ancak ne yazık ki salonlarımızda müziğin şifalı sesinden çok, aceleciliğin ve nezaketsizliğin gürültüsü duyuyoruz.
Oysa gerçek bir konser, son nota bittiğinde değil, son alkış dindiğinde sona erer. Alkış, bir sanatçının emeğinin mührüdür. Henüz perde kapanmadan, ışıklar yanmadan salonu terk etmek; sadece bir koltuğu boş bırakmak değil, sahnedeki ruhu yarı yolda bırakmaktır. Yakınımın solosu bitti, benim işim tamam diyerek yerinden kalkmak, koca bir kolektif emeği kişisel bir hatıra defterine indirgemektir. Unutmayalım ki sanat, bir ayrıcalık değil, bir gönül birliğidir. En zarif ayrılış, illa gitmek gerekiyorsa molada ve en sessiz şekilde yapılandır.
Konserde kalitesizlik sezip ayrılmak ,demek istediğimin dışında tutuyorum.
Sahne, kişisel bir seremoni alanı da değildir. Çiçeklerin zarafetini akışın ortasında değil, her şey bittiğinde sunmak; fotoğraf karesinin peşine düşüp o eşsiz akışı bölmemek gerçek sanatseverliğin nişanesidir. Sanatçı sahneden baktığında karşısında parlayan telefon ekranları değil, parlayan gözler görmek ister. Bakışların sahne üzerinde olması, sanatçı ile dinleyici arasında görünmez bir köprü kurar. Hele o sessizliği bir bıçak gibi kesen cep telefonu melodileri... Bir zil sesi, aylarca ilmek ilmek işlenmiş bir anı sonsuza dek zedeleyebilir.
Müziğin içindeki o kısa duraksamalar, aslında müziğin nefes aldığı anlardır. Sessizlik de en az notalar kadar o icranın bir parçasıdır. Bu kutsal boşlukları fısıldaşmalarla veya aceleci alkışlarla bölmek, müziğin ruhunu yaralar. Unutmayalım ki bazen en büyük alkış, eserin bitimindeki o bir saniyelik derin sessizlikte gizlidir.
Üstelik nezaket sadece sahneye karşı da değildir. Protokol yazılarıyla boş tutulan koltuklar seyirciyle sanat arasına mesafe koyarken, paltoyla veya çantayla yer tutmak başkasının hakkını işgal etmektir. Salonlar bize emanettir; yere atılan her çöp, sanata bırakılmış bir iz değil, bir ihmaldir. Bir konsere giderken gösterilen kıyafet özeni bile aslında sahnede ter döken saz sanatçılarına ve koristlere "Sizi ve emeğinizi önemsiyorum" demenin sessiz yoludur.
Sonuçta bir konser gecesi, sadece bir akşam etkinliği değil, aslında bir toplumun nezaket sınavıdır. Koro, saz heyeti, şef ve o görünmeyen teknik ekip... Hepsi oradadır ve hepsi saygıyı hak eder. Sanat aceleye gelmez, emeğin ortasında ayağa kalkılmaz. Çünkü sanatın tek bir amacı vardır: Bizi birbirimize daha kibar, daha anlayışlı ve daha insan kılmak.
Eğer bir konser salonundan girdiğimiz gibi çıkıyorsak, müziği duymuş ama sanatı dinlememişiz demektir. Unutmayalım; saygının yarımı olmaz, çünkü sanat ancak saygıyla tamamlanır.