Samsunspor taraftarının haftalardır beklediği, "İşte benim takımım" dediği o tablo, nihayet Eyüpspor karşısında sahaya yansıdı.
Maçın başlama düdüğüyle birlikte ön alanda kurulan baskı, kaybedilen her topta gösterilen reaksiyon ve en önemlisi o formanın ağırlığını hissettiren kazanma hırsı...
2-1’lik skor tabelada sadece bir rakam değil; ligin ilk haftalarındaki o fırtına gibi esen takıma dönüşün de müjdecisiydi.
Tabii bu galibiyete gelene kadar ciddi bir sancı çektik.
Neden bir anda düşüş yaşadığımızın mahkemesini hep yaptık.
Eski, yeni teknik adamları kıyasladık.
Yani Reis ve Fink'i...
Yapılan kıyaslamalar, takıma ve camiaya zarar verecek kadar tehlikeli bir boyuta ulaştığı da aşikar.
Fink yönetimindeki 6 maçlık tabloda sadece 1 galibiyet, 2 beraberlik ve 3 mağlubiyet varken, üstüne bir de o kimliksiz, kötü futbol eklenince faturanın teknik adama kesilmesi futbolun değişmez kuralıdır.
Taraftarın sabrının tükenme noktasına geldiği o kritik eşikte, Eyüpspor galibiyeti adeta bir can suyu gibi imdada yetişti.
Futbol düzelince sonuç geldi, sonuç gelince de şehir nefes aldı. Bu galibiyet her açıdan bir ilaçtır.
Şimdi Hedef: Kupa!
Ligdeki konumumuz itibarıyla artık önümüze bakabiliriz, ligi büyük ölçüde bitirdik. Şimdi tüm şehrin ve takımın tek bir hedefi olmalı: Ziraat Türkiye Kupası.
Geçmişte birçok Anadolu kulübü bu kupayı müzesine götürerek tarih yazdı.
Samsunspor gibi köklü bir camia neden bu kupayı Samsun’a getirmesin? Şehrin potansiyeli, taraftarın gücü ve takımın bu son maçtaki azmi birleşirse imkansız diye bir şey yoktur.
Yeter ki bir olalım, beraber olalım. Bu ruhla devam edersek, o kupa neden bu şehre gelmesin?