Müzik dünyası, yetenekli sesler ve maharetli parmaklarla doludur. Sahnede bir türküyü coşkuyla söyleyene Türkücü, zarif bir şarkıyı seslendirene Şarkıcı, elindeki enstrümandan nağmeler çıkaran herkese ise Çalgıcı deriz. Bu insanlar, notaları doğru okuyan, ritme uyum sağlayan; yani müziği fiziksel dünyaya taşıyan değerli birer icracı veya müzisyendir. Onlar, bestelenmiş olanı başarıyla okurlar.
Fakat bu alanın en tepesinde, yalnızca teknik yeterliliğin çok ötesinde bir varoluş biçimi yatar, onun adı da Sanatçıdır.
Sanatçı olmak, sadece bir eylem değil, bir bilinç halidir. Bir müzisyen, parmaklarını en hızlı, sesini en güçlü şekilde kullanabilir; ancak eserin ruhuna ve tarihine vâkıf değilse, o sadece yetenekli bir okuyucu olarak kalacaktır. Zira biricik sanatçı ne söylediğini veya ne çaldığını teorisiyle bilen kişidir.
Gerçek bir Sanatçı, yalnızca notaları değil, notaların arkasındaki ilmi de ezberler. Halk Müziği ya da Sanat Müziği gibi derinlikli alanlarda, eseri icra eden kişi, o makamın kökenini, neden o tonda yazıldığını, hatta basit bir sol ile fa arasındaki o hayati perde farkının müziğe kattığı duygusal anlamı bile teorik olarak kavramıştır. Bu bilgi birikimine nazariyat diyoruz.
Sanatçı, sadece nazariyata değil, aynı zamanda Usul ve Üsluba da hükmeder. Usul, müziğin ritmik matematiğidir; sanatçı bu matematiği kusursuzca uygular. Üslup ise, bir eserin hangi kültürel hafızayla, hangi otantik tavırla icra edileceğini bilmek demektir. Bu üçlünün (nazariyat, usul ve üslup) birleşimi, icracıyı teknik bir uygulayıcı olmaktan çıkarıp, esere kendi ruhunu katabilen usta bir sanatkâra dönüştürür.
İcracı sadece sesin yüzeyinde dolaşır. Sanatçı ise, o sesin kökenindeki kültürel mirasa inerek onu yeniden diriltir ve yaşatır.
Bu nedenle, bir müzik alanında yükselmenin yolu, ben oldum demekle bitmez. Aksine, sürekli bir kendini geliştirme, öğrenme ve araştırma zorunluluğunu beraberinde getirir. Unutulmamalıdır ki, Sanatçı kimliği, herhangi bir kurumdan alınacak resmi bir unvan ya da kadro ile değil, ancak bilgi, üslup ve eserlerin kalitesi ile toplumun vicdanında kazanılır.
Her icracı ve müzisyen, teknik yeteneklerinin yanı sıra teorik derinliğini artırmalıdır. Çünkü müzikteki gerçek ayrım, sadece enstrümanı çalmakla, onu bilerek ve hissederek çalmak arasındaki o derin uçurumda saklıdır. Bu bilinçle hareket eden herkes, kendi sanat alanında hak ettiği Sanatçı unvanına ulaşacak ve eserleriyle ölümsüzleşecektir.