Her insanın içinde sakladığı bir hikâye vardır. Kimi mutluluklarla süslenmiş, kimi acılarla yoğrulmuş, kimi de yılların bıraktığı izlerle şekillenmiştir. Bazen bir insanın yüzündeki tebessümün ardında anlatılmamış onlarca kırgınlık bulunur. İşte bu yüzden birçok insanın ortak cümlesi belki de şudur: “Geçmişten gelen hasarlı bir hikâyeyim.”
Hayat, insanı bazen severek, bazen kaybederek, bazen de yanılarak olgunlaştırır. Yaş ilerledikçe anlarız ki en değerli şeyler çoğu zaman söylenmeyenlerde gizlidir.
Sevgi de bunlardan biridir. Çünkü gerçek sevgi her zaman dillere dökülmez. İnsan bazen “Seni seviyorum” demeden de sevdiğini gösterebilir. Bir vefada, bir fedakârlıkta, bir zor günde omuz vermekte saklıdır sevgi.
Bu nedenle bir kadın dünyanın en yakışıklı adamını değil, dünyasını güzelleştiren adamı sever. Çünkü güzellik gözde değil, gönülde başlar. İnsan kendini yanında değerli hissettiği kişiye bağlanır.
Anlaşılmayan İnsanların Dünyası
Eski bir söz vardır:
“Kör, sağıra çok güzelsin demiş. Ne kör anlamış ne sağır. Dilsiz duymuş, o da kimseye söyleyememiş.”
Bu söz aslında günümüz insanını da anlatıyor. Birbirimizi dinliyor gibi yapıyoruz ama çoğu zaman anlamıyoruz. Herkes konuşuyor, az kişi dinliyor. Herkes anlatıyor, az kişi hissediyor.
Oysa insanın en büyük ihtiyacı anlaşılmaktır. Bir insanı gerçekten dinlemek, ona verilebilecek en büyük değerlerden biridir.
Hayatın Dengesi
Günümüzün en büyük yanılgılarından biri, her şeyin para ile ölçülebileceğini sanmaktır. Elbette para hayatın bir gerçeğidir. Ancak her şey değildir.
Bir söz ne güzel anlatıyor:
“Parayı cüzdanına, aklını başına, aşkını gönlüne koy. Yerlerini karıştırma.”
Gerçekten de öyledir. Para lazım, akıl lazım, sevgi lazım. Ama her şey yerinde güzeldir. Para vicdanın önüne geçtiğinde insanı yalnızlaştırır. Akıl kalbi susturduğunda hayatı eksiltir. Sevgi de ölçüsünü kaybettiğinde insanı yorar.
Mutlu bir hayatın sırrı dengeyi koruyabilmektir.
Bazen Vazgeçmek de Erdemdir
Hayatta bazı insanlar vardır; ne kadar uğraşırsanız uğraşın sizi anlamazlar. Ne kadar değer verirseniz verin kıymetinizi bilmezler.
Bir şair bu durumu yıllar önce çok güzel anlatmış:
“Merhamet bilmeyen kalbinden öpüyorum. Benim seninle olan savaşım bitti. Gözlerin istediğine gülebilir.”
Bu satırlarda öfke yoktur. Kırgınlık vardır. İnsan bazen sevmediği için değil, yorulduğu için vazgeçer. Çünkü bazı mücadeleler insanın ruhunu tüketir.
Hayat bize bazen bırakmayı da öğretir. Her kapıyı zorlamak, her insanı kazanmak mümkün değildir.
Kusursuz İnsan Aramak
Toplum olarak en çok yaptığımız hatalardan biri de kusursuz insan aramaktır.
Oysa insan dediğimiz varlık eksikleriyle insandır.
Yüzde yüz ısrar etme, Doksan da olur. İnsan dediğin noksan da olur.
Neyin var diye böbürlenme, Varsan da olur, Yoksan da olur.
Hatasız dost arayan, Dosttan da olur.
Bu dizelerde büyük bir hayat tecrübesi vardır. Kimse mükemmel değildir. Dostlarımızın, eşimizin, komşumuzun, hatta kendimizin bile eksikleri vardır.
Önemli olan kusursuzluk değil, samimiyettir. Kusurlarıyla kabul edebilmektir.
Güvenin Bedeli
Hayatın en ağır derslerinden biri de güvendir.
Çoğu zaman bizi yaralayan insanların yaptıkları değil, onlara duyduğumuz güvendir.
“Sırtından vurana kızma; ona güvenip arkanı dönen sensin.”
İlk duyulduğunda sert gelebilir. Ancak üzerinde düşününce insanın payına düşen ders ortaya çıkar.
Aynı şekilde arkamızdan konuşanlara da bazen gereğinden fazla değer veririz.
“Arkandan konuşana darılma; onu insan yerine koyan yine sensin.”
Hayat bize insanların karakterini değiştirmeyi değil, hayatımıza kimi ne kadar yaklaştıracağımızı öğretir.
Son Söz
Yıllar geçtikçe anlıyoruz ki herkes kendi yükünü taşıyor. Kimi evladının derdiyle, kimi geçim sıkıntısıyla, kimi de kalbindeki kırgınlıklarla mücadele ediyor.
Belki hepimiz biraz yaralıyız. Belki hepimiz biraz eksiğiz. Belki hepimiz geçmişten gelen hasarlı hikâyeleriz.
Ama yine de yaşamaya, sevmeye, dostluk kurmaya ve umut etmeye devam ediyoruz.
Çünkü insanı ayakta tutan şey kusursuzluğu değil, yeniden başlayabilme gücüdür.
Baki Selamlar